Oto my

Aharon z oddaniem wychowuje swojego autystycznego syna Uriego. Żyją we dwóch, zanurzeni we własnej codziennej rutynie, tak bardzo różniącej się od świata, jaki znamy. Gdy Uri staje się formalnie dorosły, ma zamieszkać w specjalistycznym domu opieki. Czy jest na to gotowy? Aharon uważa, że nie, ale może w rzeczywistości on sam nie dorósł do rozstania… W drodze do placówki ojciec podejmuje decyzję o wspólnej ucieczce.
Jak mówi scenarzystka filmu Dana Idisis, „to nie jest film o autyzmie. Nie jest to też film o ojcu autystycznego dziecka ani o wyzwaniach, z jakimi zmaga się mężczyzna mający w rodzinie dziecko ze specjalnymi potrzebami. To film o ojcu i synu. O nieuchronnym momencie rozstania rodziców z dziećmi”.