Constans

Witek marzy o tym, by śladem zmarłego ojca zdobywać Himalaje. Przyjaciel rodziny załatwia mu etat w przedsiębiorstwie organizacji wystaw zagranicznych, co może pomóc zrealizować te plany. Nowa praca pokazuje kontrast między dogmatyczną wręcz uczciwością bohatera a pragmatyzmem jego kolegów. Wkrótce też pojawia się nowe wyzwanie w postaci śmiertelnej choroby ukochanej matki.
Tytułowa stałość oznacza ideał, do którego dąży Witek, pragnąc zachować moralną nieskazitelność w każdej sytuacji i wierząc, iż jego uczciwość zmienia świat na lepsze. Zadanie tym trudniejsze, że po pierwsze, realizowane w zrelatywizowanej rzeczywistości PRL-u końca lat 70., a po drugie – w dążeniu do etycznej doskonałości można zgrzeszyć pychą… Powściągliwa filmowa forma i trudne, egzystencjalne pytania. Jeden z najważniejszych i najlepszych filmów Krzysztofa Zanussiego, stawiającego aktualne – mimo upływu czasu – pytanie o cenę bezkompromisowej wierności sobie w skłaniającym do kompromisów świecie.